Μελλων τον βιον τελευταν, ο Κυρος ελεγε ταδε· «Το εμον σωμα, ω παιδες, οταν τελευτησω, μητε εν χρυσω θητε μητε εν αργυρω μητε εν αλλω μηδενι, αλλα τη γη ως ταχιστα αποδοτε. Τι γαρ τουτου μακαριωτερον του γη μιχθηναι, η παντα μεν τα καλα, παντα δε ταγαθα φυει τε και τρεφει; Αλλα γαρ», εφη, «εκλειπειν μοι φαινεται η ψυχη. Ει τις ουν υμων η δεξιας βουλεται της εμης αψασθαι η ομμα τουμον ζωντος ετι προσιδειν εθελει, προσιτω οταν δ' εγω εγκαλυψωμαι, αιτουμαι υμας, ω παιδες, μηδεις ετ' ανθρωπων τουμον σωμα ιδετω, μηδ' αυτοι υμεις. Περσας μεντοι παντας και τους συμμαχους επι το μνημα τουμον παρακαλειτε συνησθησομενους εμοι οτι εν τω ασφαλει ηδη εσομαι. Και τουτο», εφη, «μεμνησθε μου τελευταιον, τους φιλους ευεργετουντες και τους εχθρους δυνησεσθε κολαζειν. Και χαιρετε, ω φιλοι παιδες, και τη μητρι απαγγελλετε ως παρ' εμου· και παντες δε οι παροντες και οι αποντες φιλοι, χαιρετε». Ταυτ' ειπων και παντας δεξιωσαμενος ενεκαλυψατο και ουτως ετελευτησεν, τριακοντα ετη βασιλευσας τα παντα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati