«Και γαρ ουν», εφη, «αυτος μεν αμεμπτως τετελευτηκεν, εγω δ' η παρακελευομενη ζωσα παρακαθημαι». Και ο Κυρος χρονον μεν τινα σιωπη κατεδακρυσεν, επειτα δε εφθεγξατο· «Αλλ' ουτος μεν δη, ω γυναι, εχει το καλλιστον τελος νικων γαρ τετελευτηκε· συ δε λαβουσα τοισδε επικοσμει αυτον τοις παρ' εμου»· παρην δε ο Γωβρυας και ο Γαδατας πολυν και καλον κοσμον φεροντες. «Επειτα δ'», εφη, «ισθι οτι ουδε τα αλλα ατιμος εσται, αλλα και το μνημα πολλοι χωσουσιν αξιως ημων και επισφαγησεται αυτω οσα εικος ανδρι αγαθω. Και συ δ'», εφη, «ουκ ερημος εσει, αλλ' εγω σε και σωφροσυνης ενεκα και πασης αρετης και ταλλα τιμησω και συστησω οστις αποκομιει σε οποι αν αυτη εθελης· μονον,» εφη, «δηλωσον προς εμε προς οντινα χρηζεις κομισθηναι». Και η Πανθεια ειπεν· «Αλλα θαρρει,» εφη, «ω Κυρε, ου μη σε κρυψω προς οντινα βουλομαι αφικεσθαι».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati