Ανηρ κατελειπετο δια το μηκετι δονασθαι πορευεσθαι. «Και εγω τον μεν ανδρα τοσουτον εγιγνωσκον οτι εις ημων ειη· ηναγκασα δε σε τουτον αγειν, ως μη απολοιτο· και γαρ, ως εγω οιμαι, πολεμιοι ημιν εφειποντο». Συνεφη τουτο ο ανθρωπος. «Ουκουν», εφη ο Ξενοφων, «επει προυπεμψα σε, καταλαμβανω αυθις συν τοις οπισθοφυλαξι προσιων βοθρον ορυττοντα ως κατορυξοντα τον ανθρωπον, και επιστας επηνουν σε. Επει δε παρεστηκοτων ημων συνεκαμψε το σκελος ανηρ, ανεκραγον οι παροντες οτι ζη ανηρ, συ δ' ειπας· "Οποσα γε βουλεται· ως εγωγε αυτον ουκ αξω". Ενταυθα επαισα σε· "Αληθη λεγεις· εδοξας γαρ μοι ειδοτι εοικεναι οτι εζη"». «Τι ουν;» εφη, «ηττον τι απεθανεν, εττει εγω σοι απεδειξα αυτον;». «Και γαρ ημεις», εφη ο Ξενοφων, «παντες αποθανοομεθα· τουτου ουν ενεκα ζωντας ημας δει χατορυχθηναι;».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati