Και ο Περικλης· «Και θαυμαζω γε», εφη, «ω Σωκρατες, η πολις οπως ποτ' επι το χειρον εκλινεν». «Εγω μεν», εφη, «οιμαι», ο Σωκρατης, «ωσπερ και αθληται τινες δια το πολυ υπερενεγκειν και κρατιστευσαι καταρραθυμησαντες υστεριζουσι των αντιπαλων, ουτω και Αθηναιους πολυ διενεγκοντας αμελησαι εαυτων και δια τουτο χειρους γεγονεναι». «Νυν ουν», εφη, «τι αν ποιουντες αναλαβοιεν την αρχαιαν αρετην;». Και ο Σωκρατης· «Ουδεν αποκρυφον δοκει μοι ειναι, αλλ' ει μεν εξευροντες τα των προγονων επιτηδευματα μηδεν χειρον εκεινων επιτηδευοιεν, ουδεν αν χειρους εκεινων γενεσθαι· ει δε μη, τους γε νυν πρωτευοντας μιμουμενοι και τουτοις τα αυτα επιτηδευοντες, ομοιως μεν τοις αυτοις χρωμενοι ουδεν αν χειρους εκεινων ειεν, ει δ' επιμελεστερον, και βελτιους».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati