«Επεμψε με Αριαιος και Αρταυζος, πιστοι οντες Κυρω και υμιν ευναι, και κελευουσι φυλαττεσθαι μη υμιν επιθωνται της νυκτος οι βαρβαροι εστι δε στρατευμα πολυ εν τω πλησιον παραδεισω. Και παρα την γεφυραν του Τιγρητος ποταμου πεμψαι κελευουσι φυλακην, ως διανοειται αυτην λυσαι Τισσαφερνης της νυκτος, εαν δυνηται, ως μη διαβητε αλλ' εν μεσω αποληφθητε του ποταμου και της διωροχος». Ακουσαντες ταυτα αγουσιν αυτον παρα τον Κλεαρχον και φραζουσιν α λεγει. Ο δε Κλεαρχος ακουσας εταραχθη σφοδρα και εφοβειτο. Νεανισκος δε τις των παροντων εννοησας ειπεν ως ουκ ακολσυθα ειη το τε επιθησεσθαι και λυσειν την γεφυραν. «Δηλον γαρ οτι επιτιθεμενους η νικαν δεησει η ηττασθαι. Εαν μεν ουν νικωσι, τι δει λυειν αυτους την γεφυραν; Ουδε γαρ αν πολλαι γεφυραι ωσιν εχοιμεν αν οποι φυγοντες ημεις σωθωμεν. Εαν δε ημεις νικομεν, λελυμενης της γεφυρας ουχ εξουσιν εκεινοι οποι φυγωσιν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati