Χαρμιδην δε τον Γλαυκωνος ορων αξιολογον μεν ανδρα οντα και πολλω δυνατωτερον των τα πολιτικα τοτε πραττοντων, οκνουντα δε προσιεναι τω δημω και των της πολεως πραγματων επιμελεισθαι. Ειπε μοι, εφη, ω Χαρμιδη, ει τις ικανος ων τους στεφανιτας αγωνας νικαν και δια τουτο αυτος τε τιμασθαι και την πατριδα εν τη Ελλαδι ευδοκιμωτεραν ποιειν μη θελοι αγωνιζεσθαι και την πατριδα εν τη Ελλαδι ευδοκιμωτεραν ποιειν μη θελοι αγωνιζεσθαι, ποιον τινα τουτον νομιζοις αν τον ανδρα ειναι; Δηλον οτι, εφη, μαλακον τε και δειλον. Ει δε τις, εφη, δυνατος ων των της πολεως πραγματων επιμελομενος την τε πολιν αυξειν και αυτος δια τουτο τιμασθαι, οκνοιη δη τουτο πραττειν, ουκ αν εικοτως δειλος νομιζοιτο; Ισως, εφη· αταρ προς τι με ταυτ' ερωτας; Οτι, εφη, οιμαι σε δυνατον οντα οκνειν επιμελεισθαι, και ταυτα ων αναγκη σοι μετεχειν πολιτη γε οντι. Την δε εμην δυναμιν, εφη ο Καρμιδης, εν ποιω εργω καταμαθων ταυτα μου καταγιγνωσκεις; Εν ταις συνουσιαις, εφη, αις συνει τοις τα της πολεως πραττουσι· και γαρ οταν τι ανακοινωνται σοι, ορω σε καλως συμβουλευοντα, και οταν τι αμαρτανωσιν, ορθως επιτιμωντα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati