Εκ δε τουτου εχελευσε μεν ο των τριακοντα κηρυξ τους ενδεκα επι τον Θηραμενην, εκεινοι δε εισελθοντες συν τοις υπηρεταις, ηγουμενου αυτων Σατυρου του θρασυτατου τε και αναιδεστατου, ειπε μεν ο Κριτιας· «Παραδιδομεν υμιν», εφη, «Θηραμενην τουτονι κατακεκριμενον κατα τον νομον υμεις δε λαβοντες και απαγαγοντες οι ενδεκα ου δει τα εκ τουτων πραττετε». Ως δε ταυτα ειπεν, ειλκε μεν απο του βωμου ο Σατυρος, ειλκον δε οι υπηρεται. Ο δε Θηραμενης ωσπερ εικος και θεους επεκαλειτο και ανθρωπους καθοραν τα γιγνομενα. Η δε βουλη ησυχιαν ειχεν, ορωσα και τους επι τοις δρυφακτοις ομοιους Σατυρω και το εμπροσθεν του βουλευτηριου πληρες των φρουρων, και ουκ αγνοουντες οτι εγχειριδια εχοντες παρησαν. Οι δ' απηγαγον τον ανδρα δια της αγορας μαλα μεγαλη τη φωνη δηλουντα οια επασχε. Λεγεται δ' εν ρημα και τουτο αυτου. Ως ειπεν ο Σατυρος οτι οιμωξοιτο, ει μη σιωπησειεν, επηρετο· «Αν δε σιωπω, ουκ αρ», εφη, «οιμωξομαι;» και επει γε αποθνησκειν αναγκαζομενος το κωνειον επιε, το λειπομενον εφασαν αποκοτταβισαντα ειπειν αυτον· «Κριτια τουτ' εστω τω καλω». Και τουτο μεν ουκ αγνοω, οτι ταυτα αποφθεγματα ουκ αξιολογα, εκεινο δε κρινω του ανδρος αγαστον, το του θανατου παρεστηκοτος μητε το φρονιμον μητε το παιγνιωδες απολιπειν εκ της ψυχης.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati