Δαρειου και Παρυσατιδος γιγνονται παιδες δυο, πρεσβυτερος μεν Αρταξερξης, νεωτερος δε Κυρος· επει δε ησθενει Δαρειος και υπωπτευε τελευτην του βιου, εβουλετο τω παιδε αμφοτερω παρειναι. Ο μεν ουν πρεσβυτερος παρων ετυγχανε· Κυρον δε μεταπεμπεται απο της αρχης ης αυτον σατραπην εποιησε, και στρατηγον δε αυτον απεδειξε παντων οσοι ες Καστωλου πεδιον αθροιζονται. Αναβαινει ουν ο Κυρος λαβων Τισσαφερνην ως φιλον, και των Ελληνων εχων οπλιτας ανεβη τριακοσιους, αρχοντα δε αυτων Ξενιαν Παρρασιον. Επει δε ετελευτησε Δαρειος και κατεστη εις την βασιλειαν Αρταξερξης, Τισσαφερνης διαβαλλει τον Κυρον προς τον αδελφον ως επιβουλευοι αυτω. Ο δε πειθεται και συλλαμβανει Κυρον ως αποκτενων η δε μητηρ εξαιτησαμενη αυτον αποπεμπει παλιν επι την αρχην.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati