Ο μεντοι Ξενοφων αναγνους την επιστολην ανακοινουται Σωκρατει τω Αθηναιω περι της πορειας. Και ο Σωκρατης υποπτευσας μη τι προς της πολεως υπαιτιον ειη Κυρω φιλον γενεσθαι, οτι εδοκει ο Κυρος προθυμως τοις Λακεδαιμονιοις επι τας Αθηνας συμπολεμησαι, συμβουλευει τω Ξενοφωντι ελθοντα εις Δελφους ανακοινωσαι τω θεω περι της πορειας. Ελθων δ' ο Ξενοφων επηρετο τον Απολλω τινι αν θεων θυων και ευχομενος καλλιστα και αριστα ελθοι την οδον ην επινοει και καλως πραξας σωθειη. Και ανειλεν αυτω ο Απολλων θεοις οις εδει θυειν. Επει δε παλιν ηλθε, λεγει την μαντειαν τω Σωκρατει. Ο δ' ακουσας ητιατο αυτον οτι ου τουτο πρωτον ηρωτα ποτερον λωον ειη αυτω πορευεσθαι η μενειν, αλλ' αυτος κρινας ιτεον ειναι τουτ' επυνθανετο οπως αν καλλιστα πορευθειη. «Επει μεντοι ουτως ηρου, ταυτ », εφη, «χρη ποιειν οσα ο θεος εκελευσεν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati