Επει δε απορια ην, ελυπειτο μεν συν τοις αλλοις και ουκ εδυνατο καθευδειν μικρον δ' υπνου λαχων ειδεν οναρ. Εδοξεν αυτω βροντης γενομενης σκηπτος πεσειν εις την πατρωαν οικιαν, και εκ τουτου λαμπεσθαι πασα. Περιφοβος δ' ευθυς ανηγερθη, και το οναρ τη μεν εκρινεν αγαθον, οτι εν πονοις ων και κινδυνοις φως μεγα εκ Διος ιδειν εδοξε· τη δε και εφοβειτο, οτι απο Διος μεν βασιλεως το οναρ εδοκει αυτω ειναι, κυκλω δε εδοκει λαμπεσθαι το πυρ, μη ου δυναιτο εκ της χωρας εξελθειν της βασιλεως, αλλ' ειργοιτο παντοθεν υπο τινων αποριων. Οποιον τι μεν δη εστι το τοιουτον οναρ ιδειν εξεστι σκοπειν εκ των συμβαντων μετα το οναρ. Γιγνεται γαρ ταδε. Ευθυς επειδη ανηγερθη πρωτον μεν εννοια αυτω εμπιπτει· «Τι κατακειμαι; Η δε νυξ προβαινει· αμα δε τη ημερα εικος τους πολεμιους ηξειν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati