Περι αριστου ωραν [οι Αθηναιοι] ηκον εις Προκοννησον. Εκει δ' επυθοντο οτι Μινδαρος εν Κυζικω ειη και Φαρναβαζος μετα του πεζου. Ταυτην μεν ουν την ημεραν αυτου εμειναν, τη δε υστεραια Αλκιβιαδης εκκλησιαν ποιησας παρεκελευετο αυτοις οτι αναγκη ειη και ναυμαχειν και πεζομαχειν και τειχομαχειν· Ου γαρ εστιν, εφη, χρηματα ημιν, τοις δε πολεμιοις αφθονα παρα βασιλεως. Τη δε προτεραια, επειδη ωρμισαντο, τα πλοια παντα και τα μικρα συνηθροισε παρ' εαυτον, οπως μηδεις εξαγγειλαι τοις πολεμιοις το πληθος των νεων, επεκηρυξε τε, ος αν αλισκηται εις το περαν διαπλεων, θανατον την ζημιαν. Μετα δε την εκκλησιαν παρασκευασαμενος ως επι ναυμαχιαν ανηγαγετο επι την Κυζικον υοντος πολλω. Επειδη δ' εγγυς της Κυζικου ην, αιθριας γενομενης και του ηλιου εκλαμψαντος καθορα τας του Μινδαρου ναυς γυμναζομενας πορρω απο του λιμενος και απειλημμενας υπ' αυτου, εξηκοντα ουσας. Οι δε Πελοποννησιοι ιδοντες τας των Αθηναιων τριηρεις ουσας πλειους τε πολλω η προτερον και προς τω λιμενι, εφυγον εις την γην και συνορμισαντες τας ναυς εμαχοντο επιπλεουσι τοις εναντιοις. Αλκιβιαδης δε ταις εικοσι των νεων περιπλευσας απεβη εις την γην. Ιδων δε ο Μινδαρος, και αυτος αποβας εν τη γη μαχομενος απεθανεν οι δε μετ' αυτου οντες εφυγον.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati