Sull'immortalità dell'anima
«Ορω γαρ οτι και τα θνητα σωματα οσον αν εν αυτοις χρονον η η ψυχη, ζωντα παρεχεται. Ουδε γε οπως αφρων εσται η ψυχη, επειδαν του αφρονος σωματος διχα γενηται, ουδε τουτο πεπεισμαι· αλλ' οταν ακρατος και καθαρος ο νους εκκριθη, τοτε και φρονιμωτατον αυτον εικος ειναι. Διαλυομενου δε ανθρωπου δηλα εστιν εκαστα απιοντα προς το ομοφυλον πλην της ψυχης· αυτη δε μονη ουτε παρουσα ουτε απιουσα οραται. «Εννοησατε δ'», εφη, «οτι εγγυτερον μεν των ανθρωπινων θανατω ουδεν εστιν υπνου· η δε του ανθρωπου ψυχη τοτε δηπου θειοτατη καταφαινεται και τοτε τι των μελλοντων προοροτ τοτε γαρ, ως εοικε, μαλιστα ελευθερουται».
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati
La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati