Οι δ' Αθηναιοι πολιορκουμενοι κατα γην και κατα θαλατταν ηπορουν τι χρη ποιειν, ουτε νεων ουτε συμμαχων αυτοις οντων ουτε σιτου: ενομιζον δε ουδεμιαν ειναι σωτηριαν μη ου παθειν α ου τιμωρουμενοι εποιησαν, αλλα δια την υβριν ηδικουν ανθρωπους μικροπολιτας ουδ' επι μια αιτια ετερα η οτι εκεινοις συνεμαχουν. Δια ταυτα τους ατιμους επιτιμους ποιησαντες εκαρτερουν, και αποθνησκοντων εν τη πολει λιμω πολλων ου διελεγοντο περι διαλλαγης. Επει δε παντελως ηδη ο σιτος επελελοιπει, επεμψαν πρεσβεις παρ' Αγιν, βουλομενοι συμμαχοι ειναι Λακεδαιμονιοις εχοντες τα τειχη και τον Πειραια, και επι τουτοις συνθηκας ποιεισθαι. Ο δε αυτους εις Λακεδαιμονα εκελευεν ιεναι: ου γαρ ειναι κυριος αυτος. Επει δ' απηγγειλαν οι πρεσβεις ταυτα τοις Αθηναιοις, επεμψαν αυτους εις Λακεδαιμονα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati