Κελευομενος δε ο Αρασπας επηρετο· «Εωρακας δ'», εφη, «ω Κυρε, την γυναικα, ην με κελευεις φυλαττειν;». «Μα Δι», εφη ο Κυρος, «ουκ εγωγε». «Αλλ' εγω», εφη, «ηνικα εξηρουμεν σοι αυτην· και δητα, οτε μεν εισηλθομεν εις την σκηνην αυτης, το πρωτον ου διεγνωμεν αυτην· χαμαι τε γαρ εκαθητο και αι θεραπαιναι πασαι περι αυτην· και τοινυν ομοιαν ταις δουλαις ειχε την εσθητα· επει δε γνωναι βουλομενοι ποια ειη η δεσποινα πασας περιεβλεψαμεν, ταχυ πανυ και πασων εφαινετο διαφερουσα των αλλων, καιπερ καθημενη κεκαλυμμενη τε και εις γην ορωσα. Ως δε αναστηναι αυτην εκελευσαμεν, συνανεστησαν μεν αυτη απασαι αι αμφ' αυτην, διηνεγκε δ' ενταυθα πρωτον μεν τω μεγεθει, επειτα δε και τη αρετη και τη ευσχημοσυνη, καιπερ εν ταπεινω σχηματι εστηκυια. Δηλα δ' ην αυτη και τα δακρυα σταζοντα, τα μεν κατα των πεπλων, τα δε και επι τους ποδας».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati