Αλκιβιαδης δε προς την γην ορμισθεις απεβαινε μεν ουκ ευθυς, φοβουμενος τους εχθρους· επαναστας δε επι του καταστρωματος εσκοπει τους αυτου επιτηδειους, ει παρειησαν. Κατιδων δε Ευρυπτολεμον τον Πεισιανακτος, αυτου δε ανεψιον, και τους αλλους οικειους και τους φιλους μετ' αυτων, τοτε αποβας αναβαινει εις την πολιν μετα των παρεσκευασμενων, ει τις απτοιτο, μη επιτρεπειν. Εν δε τη βουλη και τη εκκλησια απολογησαμενος ως ουκ ησεβηκει, ειπων δε ως ηδικηται, λεχθεντων δε και αλλων τοιουτων και ουδενος αντειποντος δια το μη ανασχεσθαι αν την εκκλησιαν, αναρρηθεις απαντων ηγεμων αυτοκρατωρ, ως οιος τε ων σωσαι την προτεραν της πολεως δυναμιν, προτερον μεν τα μυστηρια των Αθηναιων κατα θαλατταν αγοντων δια τον πολεμον, κατα γην εποιησεν εξαγαγων τους στρατιωτας απαντας· μετα δε ταυτα κατελεξατο στρατιαν, οπλιτας μεν πεντακοσιους και χιλιους, ιππεας δε πεντηκοντα και εκατον, ναυς δ' εκατον. Και μετα τον καταπλουν τριτω μηνι ανηχθη επ' Ανδρον αφεστηκυιαν των Αθηναιων, και μετ' αυτου Αριστοκρατης και Αδειμαντος ο Λευκολοφιδου συνεπεμφθησαν ηρημενοι κατα γην στρατηγοι. Αλκιβιαδης δε το στρατευμα απεβιβασε της Ανδριας χωρας εις Γαυριον· εκβοηθησαντας δε τους Ανδριους ετρεψαντο και κατεκλεισαν εις την πολιν και τινας απεκτειναν ου πολλους, και τους Λακωνας οι αυτοθι ησαν. Αλκιβιαδης δε τροπαιον τε εστησε και μεινας αυτου ολιγας ημερας επλευσεν εις Σαμον, κακειθεν ορμωμενος επολεμει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati