Θαυμαστον δε φαινεται μοι και το πεισθηναι τινας ως Σωκρατης τους νεους διεφθειρεν, ος (προς τοις ειρημενοισ) πρωτον μεν αφροδισιων και γαστρος παντων ανθρωπων εγκρατεστατος ην, ειτα προς χειμωνα και θερος και παντας πονους καρτερικωτατος, ετι δε προς το μετριων δεισθαι πεπαιδευμενος ουτως, ωστε, πανυ μικρα κεκτημενος, πανυ ραδιως εχειν αρκουντα. Πως ουν αυτος, ων τοιουτος, αλλους αν η ασεβεις η παρανομους η λιχνους η αφροδισιων ακρατεις η προς το πονειν μαλακους εποιησεν; Αλλ' επαυσε μεν τουτων πολλους, αρετης ποιησας επιθυμειν και ελπιδας παρασχων, αν εαυτων επιμελωνται, καλους καγαθους εσεσθαι: καιτοι γε ουδεπωποτε υπεσχετο διδασκαλος ειναι τουτου, αλλα τω φανερος ειναι τοιουτος ων ελπιζειν εποιει τους συνδιατριβοντας εαυτω μιμουμενους εκεινον τοιουτους γενησεσθαι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati