«Εγω συνειμι μεν θεοις, συνειμι δε ανθρωποις τοις αγαθοις· εργον δε καλον ουτε θειον ουτ' ανθρωπινον χωρις εμου γιγνεται· τιμωμαι δε μαλιστα και παρα θεοις και παρ' ανθρωποις, οις εστιν η θεοσεβεια, αγαπητη μεν συνεργος τεχνιταις, πιστη δε φυλαξ οικων δεσποταις, ευμενης δε παραστατις οικεταις, αγαθη δε συλληπτρια των εν ειρηνη πονων, βεβαια δε των εν πολεμω συμμαχος εργων, αριστη δε φιλιας κοινωνος. Οι δε φιλοι μου ηδεως σιτων και ποτων απολαυσουσι· ανεςονται γαρ, ει μη επιυυμησουσι αυτων. Υπνος οε ηοιων αυτοις εσται η τοις αμοχυοις, και ουτε αυτον απολειφουσι μετα λυπης, ουτε δια τουτον αμελησουσι του οεοντος. Δι εμε οι μεν νεοι επι τοις των πρεσβυτερων επαινοις ευφρανουνται, οι δε γεραιτεροι γηθησουσιν επι ταις των νεων τιμαις. Παντες δι εμε φιλοι μεν σεοις εσονται, αγαπητοι οε φιλοις, τιμιοι, οε πατρισιν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati