Μετα το δειπνον ερχεται επι κωμον Συρακοσιος τις ανθρωπος, εχων τε αυλητριδα αγαθην και ορχηστριδα και παιδα πανυ τε ωραιον και πανυ καλως κιθαριζοντα και ορχουμενον. Επει δε η αυλητρις μεν ηυλησεν, ο δε παις εκιθαρισε, και εδοκουν μαλα αμφοτεροι ικανως ευφραινειν, ο Σωκρατης ελεξεν· «Νη Δια, ω Καλλια, τελειως ημας εστιας. Ου γαρ μονον δειπνον αμεμπτον, αλλα και θεαματα και ακροαματα ηδιστα ημιν παρεχεις». Και ο Καλλιας· «ουν ει και μυρον τις ημιν φεροι, ινα και ευωοια εστιωμεθα;» «Μηδαμως· - ελεξεν ο Σωκρατης - ωσπερ γαρ τε εσθης αλλη μεν γυναικι, αλλη δε ανδρι καλη, ουτω και οσμη αλλη μεν ανδρι, αλλη δε γυναικι πρεπει».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati