Εν τω μεταξυ Γωβρυας παρην, Ασσυριος πρεσβυτης ανηρ εφ' ιππου συν Ιππικη θεραπεια· ειχον δε οι στρατιωται τα εφιππων οπλα. Και οι μεν επι τω τα οπλα παραλαμβανειν τασσομενοι εκελευον τους συν Γωβρυα τα ξυστα απολειπειν. Ο δε Γωβρυας ελεγεν οτι πρωτον βουλοιτο εις Κυρον εισερχεσθαι· και οι υπηρεται τους μεν ιππεας κατελειπον εκει, τον δε Γωβρυαν ηγον προς τον Κυρον. Και ο Γωβρυας ελεγεν ωδε· «Ω δεσποτα, εγω ειμι το μεν γενος Ασσυριος· εχω δε και τειχος ισχυρον και χωρας επαρχω αφθονου· και ιππος εστι μοι ισχυρα αλλ' ομως ηκω προς σε και ικετης προσπιπτω προ σου, και ευχομαι δεχεσθαι με δουλον και συμμαχον ουδε πολεμιον». Και ο Κυρος απεκρινετο· «Τω Γωβρυα, θαρσει· ασμενως γαρ δεχομαι σε ικετην, ου μην δουλον, αλλα φιλον».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati