Προδικος ο σοφος λεγει τον Ηρακλεα, επει εκ παιδων εις ηβην ωρματο, εν η οι νεοι ηδη αυτοκρατορες γιγνομενοι δηλουσιν ειτε την δι αρετης οδον τρεψονται επι τον βιον ειτε την δια κακιας, εν ησυχια καθιζεσθαι ποτε απορουντα οποτεραν των οδων τρεψεται, και φαινεσθαι αυτω δυο γυναικας προσερχεσθαι μεγαλας· πλησιαιτερον δε γιγνομενων, ετεραν μεν λεγειν· «Ορω σε, ω Ηρακλεις, απορουντς, ποιον οδον επι τον βιον τρεψη. Ει ουν εμε φιλην ποιηση, επι την ηδιστην τε και ραστην οδον αξω σε, και των μεν τερπνων ουδενος αγευστος εσει, των δε χαλεπων απειρος διαβιωσει. Ου πολεμων γαρ ουδε πραγματων φροντιεις, αλλ' οις αν οι αλλοι εργαζωνται, τουτοις συ χρησει, ουδενος απεχομενος οθεν αν δυνατον η τι κερδαινειν». Και μετα ταυτην η ετερα γυνη ελεγεν· «Εγω δε σε ουκ εξαπατησω προοιμνιοις ηδονης, αλλα τα οντα διηγησομαι μετ' αληθειας. Ουδεν ανευ πονου και επιμελειας θεοι παρεχουσιν ανθρωποις».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati