Εγω, ω ανδρες στρατηγοι, ουτε καθευδειν δυνατος ειμι, ωσπερ οιμαι ουδ' υμεις, ορων εν οιοις κινδυνοις εσμεν. Οι μεν γαρ πολεμιοι δηλον οτι καλως πα­ρασκευαζομενα τα εαυτων εχουσι πριν προς ημας τον πολεμον εκφαινειν, ημων δ' ουδεις ουδεν αντεπιμελειται οπως ως καλλιστα αγωνιουμεθα. Και μην ει υπειξομεν και επι βασιλει γενησομεθα, τι οιομεθα πεισεσθαι; Ος και του ομομητριου και ομοπατριου αδελφου, καιπερ νεκρου ηδη οντος, την κεφαλην και την χειρα απετεμνεν ημας δε, οις κηδεμων μεν ουδεις παρεστιν, εστρατευομεν δε επ' αυτον ως δουλον αντι βασιλεως ποιησοντες και αποκτενουντες, τι οιομεθα πεισεσθαι; Αλλ' οπως τοι μη επ' εκεινω γενησομεθα παντα δει ποιειν. Εγω μεν ουν, εστε μεν αι σπονδαν ησαν, ουποτε επαυομην ημας μεν οικτιρων, βασιλεα δε και τους συν αυτω μακαριζων, διαθεωμενος οσην μεν χωραν και οιαν εχοιεν, ως δε αφθονα τα επιτηδεια, οσους δε θεραποντας, οσα δε κτενη, χρυσον δε, εσθητα δε· τα δ' αυ των στρατιωτων οποτε ενθυμοιην, οτι των μεν αγαθων παντων ουδενος ημιν μετειη, αλλως δε πως ποριζεσθαι τα επιτηδεια τους ορκους ενενοουν κατεχοντας ημας· ταυτ' ουν λογιζομενος ενιοτε τας σπονδας μαλλον εφοβουμην η νυν τον πολεμον.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati