Ο Κυρος λεγεται Λυσανδρω τον εν Σαρδεσι παραδεισον δηλωσαι. Επει δε εθαυμαζεν αυτον ο Λυσανδρος, ως καλα μεν τα δενδρα ειη, ορθοι δε οι στιχοι των δενδρων, ευγωνια δε παντα καλως, οσμαι δε πολλαι και ηδειαι συμπαρομαρτοιεν αυτοις περιπατουσιν· «Αλλ' εγω, ω Κυρε, παντα μεν ταυτα», εφη, «θαυμαζω επι τω καλλει, πολυ δε μαλλον θαυμαζω τον καταμετρησαντα σοι και νειμαντα εκαστα τουτων». Ακουσας δε ταυτα ο Κυρος ελεξεν· «Ταυτα τοινυν, ω Λυσανδρε, εγω παντα και διεμετρησα και ενειμα και αυτων πολλα εσπειρα αυτος». Και ο Λυσανδρος αποβλεψας εις αυτον και εις το καλλος των ιματιων ων ειχε· «Τι λεγεις, ω Κυρε; η γαρ συ ταις σαις χερσι τουτων τι εφυτευσας;». Και ο Κυρος· «Λεγω, οτανπερ υγιαινω, μηποτε δειπνησαι πριν ιδρωσαι η των πολεμικων τι η των γεωργικων εργων μελετων». Και αυτος ο Λυσανδρος ταυτα ακουσας εδεξιωσατο τε αυτον και ελεξεν· «Δικαιως μοι δοκεις, ω Κυρε, ευδαιμων ειναι· αγαθος γαρ ων ανηρ ευδαιμονεις».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati