Αρισταρχος ποτε τω Σωκρατει απαντησας ειπεν· «Ω Σωκρατες, εν πολλη γε ειμι απορια. Επει γαρ εστασιασεν η πολις, πολλων φυγοντων εις τον Πειραια, ηλθον προς εμε πολλοι συγγενεις, ωστε ειναι εν τη οικια τεσσαρας και δεκα τους ελευθερους. Λαμβανομεν δε ουτε εκ της γης ουδεν, ουτε απο των οικιων. Αδυνατον ουν εστι μοι τοσουτους τρεφειν εν τοσουτοις πραγμασιν». Ακουσας δε ταυτα, ο Σωκρατης· «Οτι ελευθεροι εισι νομιζεις, ω Αρισταρχε, χρηναι τους συγγενεις ουδεν αλλο ποιειν η εσθιειν και καθευδειν; Νυν μεν τουτους ουτε συ φιλεις, ουτε εκεινοι σε συ μεν νομιζων αυτους επιζημιους ειναι σεαυτω, εκεινοι δε ορωντες μαλιστα σοι ενοχλουντες. Εαν δε προστατησης αυτων οπως ενεργοι ωσι, συ μεν εκεινους φιλησεις, ορων ωφελιμους σεαυτω οντας, εκεινοι δε αγαπησουσιν, αισθομενοι χαιροντα σε αυτοις».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati