Ως δε και πρακτικωτερους εποιει ο Σωκρατης τους συναντας αυτω, νυν αυ τουτο λεξω. Νομιζων γαρ την εγκρατειαν αγαθον ειναι τω μελλοντι καλον τι πραξειν, πρωτον μεν αυτος φανερος ην τοις συνουσιν ασκων αυτον μαλιστα παντων των ανθρωπων, επειτα διαλεγομενος προετρεπετο παντων μαλιστα τους συναντας προς την εγκρατειαν. Αει μεν ουν περι των προς αρετην χρησιμων αυτος τε διετελει μιμνησκομενος και τους συναντας παντας υπομιμνησκων γιγνωσκω δε ποτε αυτον και προς Ευθυδημον περι εγκρατειας τοιαδε διαλεχθεντα: «Ειπε μοι,» ειπεν, «ω Ευθυδημε, αρα καλον και μεγαλειον νομιζεις ειναι και ανδρι και πολει κτημα ελευθεριαν;». «Ως οιον τε γε μαλιστα», απεκρινατο. «Οστις ουν αρχεται υπο των δια του σωματος ηδονων και δια ταυτας μη δυνατος εστι πραττειν τα βελτιστα, νομιζεις τουτον ελευθερον ειναι;». «Ηκιστα», ειπεν. «Ισως γαρ ελευθεριον φαινεται σοι το πραττειν τα βελτιστα, ειτα το εχειν τους κωλυσοντας τα τοιαυτα ποιειν ανελευθερον νομιζεις;». «Πανταπασι γ'», ειπεν. «Πανταπασιν αρα σοι δοκουσιν οι ακρατεις ανελευθεροι ειναι;». «Νη τον Δι εικοτως».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati