Εστιν αμελει η απιστια υποληψις τις αδικιας κατα παντων, ο δε απιστος τοιουτος τις οιος, αποστειλας τον παιδα οψωνησοντα, ετερον παιδα πεμπειν τον πευσομενον ποσου επριατο: και φερων αυτος το αργυριον, κατα σταδιον καθιζων αριθμειν ποσον εστιν: και την γυναικα την αυτου ερωταν κατακειμενος ει κεκλεικε την κιβωτον, και ει σεσημανται το κυλικειον, και ει ο μοχλος εις την θυραν την αυλειαν εμβεβληται, και αν εκεινη φη, μηδεν ηττον αυτος αναστας γυμνος εκ των στρωματων και ανυποδητος τον λυχνον αψας ταυτα παντα περιδραμων επισκεψασθαι, και ουτω μολις υπνου τυγχανειν: και τους οφειλοντας αυτω αργυριον μετα μαρτυρων απαιτειν τους τοκους, οπως μη δυναιντο εξαρνοι γενεσθαι. Και το ιματιον δε εκδουναι δεινος, ουχ ος βελτιστα εργασεται, αλλ' οταν η αξιος εγγυητης του κναφεως: και οταν ηκη τις αιτησομενος εκπωματα, μαλιστα μεν μη δουναι, αν δ' αρα τις οικειος η και αναγκαιος, μονον ου πυρωσας και στησας και σχεδον εγγυητην λαβων χρησαι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati