Ποιησαντες εκκλησιαν οι Αθηναιοι γνωμας σφισιν αυτοις προυτιθεσαν, και εδοκει απαξ περι απαντων βουλευσαμενους αποκρινασθαι. Και παριοντες αλλοι τε πολλοι ελεγον επ' αμφοτερα γιγνομενοι ταις γνωμαις και ως χρη πολεμειν και ως μη εμποδιον ειναι το ψηφισμα ειρηνης, αλλα καθελειν, και παρελθων Περικλης ο Εανθιππου, ανηρ κατ' εκεινον τον χρονον πρωτος Αθηναιων, λεγειν τε και πρασσειν δυνατωτατος, παρηνει τοιαδε. «Της μεν γνωμης, ω Αθηναιοι, αιει της αυτης εχομαι, μη εικειν Πελοποννησιοις, καιπερ ειδως τους ανθρωπους ου τη αυτη οργη αναπειθομενους τε πολεμειν και εν τω εργω πρασσοντας, προς δε τας ξυμφορας και τας γνωμας τρεπομενους. Ορω δε και νυν ομοια και παραπλησια ξυμβουλευτεα μοι οντα, και τους αναπειθομενους υμων δικαιω τοις κοινη δοξασιν, ην αρα τι και σφαλλωμεθα, βοηθειν, η μηδε κατορθουντας της ξυνεσεως μεταποιεισθαι».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati