Τους δ' εν ταις λιθοτομιαις οι Συρακοσιοι χαλεπως τους πρωτους χρονους μετεχειρισαν. Εν γαρ κοιλω χωριω οντας και ολιγω πολλους οι τε ηλιοι το πρωτον και το πνιγος ετι ελυπει δια το αστεγαστον και αι νυκτες επιγιγνομεναι τουναντιον μετοπωριναι και ψυχραι τη μεταβολη ες ασθενειαν ενεωτεριζον, παντα τε ποιουντων αυτων δια στενοχωριαν εν τω αυτω και προσετι των νεκρων ομου επ' αλληλοις ξυννενημενων, οι εκ τε των τραυματων και δια την μεταβολην και το τοιουτον απεθνησκον, και οσμαι ησαν ουκ ανεκτοι, και λιμω αμα και διψη επιεζοντο (εδιδοσαν γαρ αυτων εκαστω επι οκτω μηνας κοτυλην υδατος και δυο κοτυλας σιτου), αλλα τε οσα εικος εν τω τοιουτω χωριω εμπεπτωκοτας κακοπαθησαι, ουδεν οτι ουκ επεγενετο αυτοις· και ημερας μεν εβδομηκοντα τινας ουτω διητηθησαν οθροοι· επειτα πλην Αθηναιων και ει τινες Σικελιωτων η Ιταλιωτων ξυνεστρατευσαν, τους αλλους απεδοντο. Εληφθησαν δε οι ξυμπαντες, ακριβεια μεν χαλεπον εξειπειν, ομως δε ουκ ελασσους επτακισχιλιων.

La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati