Ες δε τας Αθηνας επειδη ηγγελθη, επι πολυ μεν ηπιστουν και τοις πανυ των στρατιωτων εξ αυτου του εργου διαπεφευγοσι και σαφως αγγελλουσι, μ η ουτω γε αγαν πανσυδι διεφθαρθαι· επειδη δε εγνωσαν, χαλεποι μεν ησαν τοις ξυμπροθυμηθεισι των ρητορων τον εκπλουν, ωσπερ ουκ αυτοι ψηφισαμενοι, ωργιζοντο δε και τοις χρησμο λογοις τε και μαντεσι και οποσοι τι τοτε αυτους θειασαντες επηλπισαν ως ληψονται Σικελιαν. Παντα δε πανταχοθεν αυτους ελυπει τε και περιειστηκει επι τω γεγενημενω φοβος τε και καταπληξις μεγιστη δη. Αμα μεν γαρ στερομενοι και ιδια εκαστος και η πολις οπλιτων τε πολλων και ιππεων και ηλικιας οιαν ουχ ετεραν εωρων υπαρχουσαν εβαρυνοντο· αμα δε ναυς ουχ ορωντες εν τοις νεωσοικοις ικανας ουδε χρηματα εν τω κοινω ουδ' υπηρεσιας ταις ναυσιν ανελπιστοι ησαν εν τω παροντι σωθησεσθαι, τους τε απο της Σικελιας πολεμιους ευθυς σφισιν ενομιζον τω ναυτικω επι τον Πειραια πλευσεισθαι, αλλως τε και τοσουτον κρατησαντας, και τους αυτοθεν πολεμιους τοτε δη και διπλασιως παντα παρεσκευασμενους κατα κρατος ηδη και εκ γης και εκ θαλασσης επικεισεσθαι, και τους ξυμμαχους σφων μετ' αυτων αποσταντας.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati