Του δε θερους ευθυς αρχομενου Πελοποννησιοι και οι ξυμμαχοι [...] εσεβαλον ες την Αττικην (ηγειτο δε Αρχιδαμος ο Ζευξιδαμου Λακεδαιμονιων βασιλευς), και καθεζομενοι εδηουν την γην. Και οντων αυτων ου πολλας πω ημερας εν τη Αττικη η νοσος πρωτον ηρξατο γενεσθαι τοις Αθηναιοις, λεγομενον μεν και προτερον πολλαχοσε εγκατασκηψαι και περι Λημνον και εν αλλοις χωριοις, ου μεντοι τοσουτος γε λοιμος ουδε φθορα ουτως ανθρωπων ουδαμου εμνημονευετο γενεσθαι. Ουτε γαρ ιατροι ηρκουν το πρωτον θεραπευοντες αγνοια, αλλ' αυτοι μαλιστα εθνησκον οσω και μαλιστα προσησαν, ουτε αλλη ανθρωπεια τεχνη ουδεμια· οσα τε προς ιεροις ικετευσαν η μαντειοις και τοις τοιουτοις εχρησαντο, παντα ανωφελη ην, τελευτωντες τε αυτων απεστησαν υπο του κακου νικωμενοι. Ηρξατο δε το μεν πρωτον, ως λεγεται, εξ Αιθιοπιας της υπερ Αιγυπτου, επειτα δε και ες Αιγυπτον και Λιβυην κατεβη και ες την βασιλεως γην την πολλην. Ες δε την Αθηναιων πολιν εξαπιναιως εσεπεσε, και το πρωτον εν τω Πειραιει ηψατο των ανθρωπων, ωστε και ελεχθη υπ' αυτων ως οι Πελοποννησιοι φαρμακα εσβεβληκοιεν ες τα φρεατα· κρηναι γαρ ουπω ησαν αυτοθι. Υστερον δε και ες την ανω πολιν αφικετο, και εθνησκον πολλω μαλλον ηδη.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati