Τοις Αθηναιων στρατηγοις εγιγνοντο εναντιαι αι γνωμαν οι μεν γαρ αυτων ουκ εβουλοντο της μαχης απτεσθαι, οι δε και εν τοις μαλιστα ο Μιλτιαδης εβουλοντο. Ενταυθα προς τον πολεμαρχον ηρχετο ο Μιλτιαδης και ελεγεν· «Εν σοι νυν, Καλλιμαχε, εστι η καταδουλουν τας Αθηνας τοις βαρβαροις η ελευθερας ποιειν και μνημοσυνον λειπειν αθανατον εις απαντα τον αιωνα. Νυν γαρ δη οι Αθηναιοι ες κινδυνον ηκουσι δεινον, και ει μη μαχονται, υποκυπτουσι τοις Μηδοις και μελλουσι παραδιδοσθαι τω Ιππια, ει δε συμβολην ποιουνται και της νικης τυγχανουσι, πρωτοι των Ελληνικων λαων γιγνεσθαι μελλουσιν. Ει ουν τη εμη γνωμη προστιθεσαι, εσται τοις Αθηναιοις πατρις τε ελευθερα και πρωτη πολις των εν τη Ελληνικη γη. Αλλ' αγε, ουν, καταγνυ τας διατριβας και συν τοις θεοις ηγου τους στρατιωτας εις την νικην». Ουτω πιθανοις λογοις ο Μιλτιαδης επειθε τον πολεμαρχον, και ο Καλλιμαχος τη αυτου γνωμη προσετιθετο.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati