Διονυσιου τυραννευοντος, Φιντιας τις επιβεβουλευκως τω τυραννω, μελλων τουτων δικην δωσειν, ητησατο παρα του Διονυσιου χρονον, ωστε διοικειν προτερον περι των ιδιων α βουλεταν δωσειν δε εφη ενα των φιλων αυτου εγγυητην. Του δε τυραννου θαυμαζοντας, ει τοιουτος τις φιλος εστιν, ος εαυτον εις την ειρκτην αντι εκεινου παραδωσει, εδειξεν ο Φιντιας τινα των γνωριμων, ονοματι Δαμωνα, ετοιμον οντα εγγυητην γιγνεσθαι. Προς δε την τεταγμενην ωραν απας ο δημος συνεδραμε, θαυμαζων ει φυλαξας εκεινος την πιστιν παρεσται επι θανατω. Και εμελλεν ηδη ο Δαμων, ου φανεντος του Φιντιου, θανατω θησεσθαι, δρομαιος δε εκεινος ανελπιστως επ' αυτης της εσχατης του χρονου ροπης ηλθε και εβοα ως δει αυτον μεν θνησκειν, εκεινον δε μη. Θαυμασας ουν αμφοτερων την φιλιαν, απελυσεν ο Διονυσιος τον κατακριθεντα, και παρεκαλεσε τους ανδρας τριτον εαυτον εις την φιλιαν προσλαβεσθαι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati