Ανθρωπος τις ειχε δυο υιους. Και ειπεν ο νεωτερος αυτων τω πατρι· «Πατερ, δος μοι το επιβαλλον μερος της ουσιας». Ο δε διειλεν αυτοις τον βιον. Και μετ' ου πολλας ημερας, συναγαγων απαντα ο νεωτερος υιος απεδημησεν εις χωραν μακραν, και εκει διεσκορπισε την ουσιαν αυτου ζων ασωτως. Δαπανησαντος δε αυτου παντα εγενετο λιμος ισχυρα κατα την χωραν εκεινην, και αυτος ηρξατο υστερεισθαι. Και πορευθεις εκολληθη ενι των πολιτων της χωρας εκεινης, και επεμψεν αυτον εις τους αγρους αυτου βοσκειν χοιριους. Και επεθυμει χορτασθηναι εκ των κερατιων αν ησθιον οι χοιροι, και ουδεις εδιδου αυτω. Εις εαυτον δε ελθων εφη· «Ποσοι μισθιοι του πατρος μου περισσευονται αρτων εγω δε λιμω ωδε απολλυμαι. Αναστας πορευσομαι προς τον πατερα μου και ερω αυτω· Πατερ, ημαρτον εις τον ουρανον και ενωπιον σου, ουκετι ειμι αξιος κληθηναι υιος σου· ποιησαν με ως ενα των μισθιων σου».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati