Ποιμην ευρων (“avendo trovato”) λυκιδεις, μετα πολλης επιμελειας ανετρεφεν, οιομενος οτι, τελειωθεντες (“una volta divenuti adulti”), ου μονον τα εαυτου προβατα τηρησουσιν, αλλα και, ετερα αρπαζοντες, εν τη εαυτου μανδρα εισοισουσιν. Οι δε, ως ηυξανον, και οτε αδεεις ηοαν, αυτου την ποιμνην διεφθειρον. Και ος αναστεναζων εφη· «Αλλ' εγωγε δικαια πασχω· τι γαρ τουτους νηπιους εσωζον, ους δ' εδει αναιρειν;». Ο μυθος δηλοι οτι οι τους πονηρους διασωζοντες ρωννυασι αυτους πρωτον καθ' εαυτων.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati