Αι Αθηναι κλεινη πατρις εισιν επιφανων σοφων, ποιητων, ρητορων και στρατηγων. Εν τοις σοφοις μεν καταλεγομεν Σωκρατην και Πλατωνα, εν δε τοις ποιηταις Σοφοκλεα και Ευριπιδην, εν δε τοις ρητορσι Δημοσθενην και Αισχινην, εν δε τοις στρατηγοις Περικλεα και Θεμιστοκλεα. Υπο Σωκρατους μεν πολλοι, και ου μονον Αθηναιοι, την φιλοσοφιαν εμανθανον και εις την αρετην ετρεποντο, τα δε του Σοφοκλεους και Ευριπιδου δραματα ετερπεν εν τω θεατρω τους θεατας και μεγα κλεος τοις τραγωδοις παρειχον. Εν τη των Αθηνων αγορα και πολλοι ρητορες ηγορευον και επειραοντο τα τοις πολιταις χρησιμα συμβουλευειν, αλλ' ο δημος νουν προσειχε μαλιστα τω Δημοσθενει και τω Αισχινη. Εν δε τοις στρατηγοις επιφανης εστιν ο Περικλης· η γαρ του Περικλεους αρχη «χρυσους αιων των Αθηνων» ωνομαζετο. Υπο δε των Αθηναιων ουκ αει οι επιφανεις των πολιτων εις τιμας προηγοντο. Θεμιστοκλης γαρ, ο κλεινος εν Σαλαμινι νικητης, ωστρακιζετο και ο Σωκρατης, σαφως σωφρων εν τοις μαλιστα, αδικως ασεβειας διωκομενος, θανατω εζημιοετο.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati