Fondamentale nei processi è la funzione del giudice, che valuta con imparzialità gli argomenti dell’accusa e della difesa.

Εν ταις Αθηναις οι πολιται την δικαιοσυνην στεργουσιν. Οι δικασται μεν εν ταις δικαις τας αιτιας ακριβεια σκοπουσι (= σκοπεουσι) και τας μαρτυριας ακουουσιν. Επειτα δε τασσουσι τας ζημιας και τας ποινας· ενιοτε την φυγην καταδικαζουσιν, μαλιστα (soprattutto, avv.) των προδοτων. Οι δικασται ου προκρινουσι την απολογιαν η (oppure, cong.) την κατηγοριαν, αλλα την ισονομιαν φυλασσουσι και την αληθειαν μαλιστα ζητουσιν (= ζητεουσιν). Ενιοτε γαρ ο μηνυτης εις δικην πολιτην αγει δια εχθραν, επει (poiché, cong.) εθελει ατιμιαν και βλαβην ποριζειν και απολλυναι, αλλ' οι κριται τας αδικιας αποδεικνυασι και τους ψευστας δικαζουσιν. Η δικαιοσυνη ουν ασφαλειαν τοις πολιταις παρεχει και τας κακιας και τας διαβολας αμυνει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati