Οι συκοφανται εν τοις Αθηναις τους πολιτας τη της ουσιας επιθυμια διωκουσιν ουκ απο της εργασιας γαρ η εμποριας, αλλ' απο των καταδικων πλουτιζονται. Διο υπο των πολιτων εχθαιρονται, οτι πολλακις ψευσται εισιν. Αναγει ποτε ο συκοφαντης πολιτην προς τους δικαστας τη ασεβειας γραφη. Ο δε απολογιαν λεγει• «Αδικως, ω δικασται, υπο του συκοφαντου διωκομαι• ο συκοφαντης γαρ ου τη επιθυμια της δικης και αληθειας, αλλα της ουσιας αγεται. Εγω γαρ ησυχως μεν και συν εγκρατεια διαγω, και τας θεας σεβομαι, και ταις κοιναις θυσιαις παρειμν αδικιαν δε ουδεποτε πρασσω, αλλα της χωρας ευεργετης ειμι». Οι δικασται την γραφην και την απολογιαν σπουδαιος εξεταζουσιν τελος1 δε η αληθεια εκφαινεται και ο πολιτης απολυεται.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati