Οι ανθρωποι τον νουν και την ψυχην παντοιοις εργοις προσεχουσιν, οτε εξαιφνης αι του ηλιου αυγαι ταις νεφελαις σκοτιζονται. Ο ουρανος φοβερως αστραπτεν πανταχου μεν βρεμουσιν αι βρονται, ηδη δε οι κεραυνοι τα υψηλα δενδρα διακοπτουσιν. Επειτα ο υετος σφοδρως εμπιπτει και υλας και πεδια κατακλυζει. Η δε χαλαζα τον θερισμον διαφθειρει, τους καρπους εκτιλλει και τους κλαδους καταθραυει. Ανθρωποι και θηρια τω φοβφ κατεχονται. Ευθυς οι γεωργοι μεν εις τας αυλας φευγουσιν, οι δε θηρευτοι και υλοτομοι εν τοις σπηλαιοις καταφυγη ν ευρισκουσιν. Οι ναυται δε περι της σωτηριας κινδυνευουσι και της ναυαγιας χαλεπως εκφευγουσιν. Τα ιστια μεν γαρ τοις ανεμονς διασπαρασσεται, αι κωπαι δε θραυονται• το πλοιον τη της θυελλης βια κατα την θαλασσαν περιφερεται και μικρου καταποντιζεται. Τελος δε οι θεοι τους ανθρωπους οικτειρουσι και την θυελλαν αναπαυουσιν. Τοτε ο δμβρος παυεται, καν παλιν ο ηλιος εν τω ουρανω καταλαμπει.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati