Γιγνονται ποτε οι ενδοξοι γαμοι του Ηλιου, και ολα τα ζωα μετα χαρας τω ουρανιω θεω λαμπρα δωρα φερει, και κωμους και χορειας αγει. Και οι βατραχοι εν τη λιμνη ισχυρως κραζουσιν, και φαιδρως επι της οχθης χορευουσιν. Οτε δε η γεραια φρυνη την εορτην αποθεν βλεπει, την κεφαλην σειει και τους βατραχους σκληρως ονειδιζει' «Ω ανοητα ζωα», λεγει, «οι του Ηλιου γαμοι ου χαραν, αλλα μεριμνας και λυπας τοις βατραχοις φερουσιν. Ο γαρ Ηλιος νυν και μονος πολλακις ποταμους και λιμνας καταξηραινει, και ουτως οι αθλιοι της λιμνης οικηται ταπεινως αποθνησκουσιν ει ουν ο θεος και παιδια τικτει, ου μονον τοις βατραχοις, αλλα και ολοις τοις θνητοις ουκετι εξεστι περιγιγνεσθαι».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati