Λεαινα καθευδει εν τη υλης σκια. Μυια πλησιαζει και πρωτον μεν την της λεαινης ρωμην δειμαινεν ειτα δε, ως αισθανεται της λεαινης ακινησιας, επι τη κεφαλη εφιζανει και λεγει• «Αναμφιβολως τας λεαινας υπερβαλλω, και τοινυν δικαιως βασιλεια ειμι της γης». Η δε λεαινα τη της μυιας φωνη εγειρεται και ωρυει, και η μυια αποφευγει. Ως δε την της μυιας φυγην βλεπει, η λεαινα την κεφαλην σειει και λεγει• «Ιδου ως φευγει η βασιλεια της γης». Μυια περιπετεται δια της υλης και συν υπερηφανια λεγει οτι η βασιλεια εστι της γης δια την ευγενειαν. Εξαιφνης δε εις αραχνιον εμπιπτει, και κλαιει, και βοηθειαν και σωτηριαν ευχεται. Η αραχνη δε ουκ ελεαιρει την μυιαν, αλλα λεγει• «Ουκ απο της υπερηφανιας η ευγενεια κρινεται, αλλ' απο της ρωμης και εκ της σωφροσυνης».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati