Εν τω πολεμω προς τους Μεσσηνιους ο χρησμος κελευει τους Σπαρτιατας στρατηγον παρα των Αθηναιων λαμβανειν οι δ' Αθηναιοι προς παιγνιον στρατηγον Τυρταιον πεμπουσιν, ανθρωπον δυσμορφον και χωλον. Εν ταις πρωταις μαχαις μεν ουν οι Σπαρτιαται βαρεως υπο των Μεσσηνιων ησσαονται· επειτα δε αι ωδαι του ποιητου τους στρατιωτας εις την νικην αγουσιν. Ο μεν Τυρταιος ου μαχεται, αλλα τοις εμβατηριοις και τοις υποθηκαις τους στρατιωτας εις την ανδρειαν παροξυνει. «Αγετ' ω εσθλοι της Σπαρτης υιοι», αδει ο ποιητης, «εισβαλλετε προς τους πολεμιους μετ' αρετης, και μη αρχεσθε αισχρος φυγης, αλλ' εμμενετε εν τη μαχη μη φειδομενοι της ζωης. Καλον γαρ εστιν αποθνησκειν ανδρειως μαχομενοι υπερ της χωρας και υπερ των γαμετων και υπερ των φιλων τεκνων αισχρον δε, τουναντιον, τους συγγενεις βλεπειν αιχμαλωτους, εν τη δουλεια τον βιον διαγειν».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati