Εν τω Αιγαιω παμπολλοι νησοι εισιν εν δε τοις νησοις παλαι οι κατοικοι αμπελους εφυτευον. Των νησων η Ναξος μεν ενδοξος ην ταις αμπελοις, η Δηλος δε τω ιερω του Φοιβου. Οτε ο των Περσων στρατηγος επι τας νησους εστρατευεν, το πρωτον επι την Ναξον επεβαινεν. Ενταυθα οι Περσαι τους οικους μεν εκαιον, τους αγρους δε διεφθειρον, τους ανθρωπους δε ηνδραποδιζον. Ηνικα δ' επειτα η στρατια τη Δηλω επεβαινεν, οι κατοικοι εις Τηνον εφευγαν. Τοτε ο των Περσων στρατηγος επεμπε λεγειν· «Τι ποτε φευγετε; Ου γιγνωσκετε οτι τον αυτον θεον σεβομεν και τας αυτας θυσιας θυομεν; Διο συνθηκας και φιλιαν παρεχειν ηκω». Οι δε Δηλιοι απεκρινοντο· «Ει τους οικους μεν καιετε, τους αγρους δε διαφθειρετε και τους ανθρωπους ανδραποδιζετε, σαφως τους θεους ου σεβετε· την ευσεβειαν γαρ ουκ εκ των λογων, αλλ' εκ των εργων αναγνωριζομεν. Διο νομιζομεν τας συνθηκας συν τοις Περσαις ου βεβαιας ειναι».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati