Γελων, του Μενιππου υιος, καλος μεν το σωμα νεανιας ην, αισχρως δε τον πατρικον πλουτον υπερμετροις δαπαναις ανηλισκεν. Ο Ευκτημων ουν, του πατρος φιλος, ως ησθανετο τον Γελωνα ηδη πιεζομενον υπο της λυπηρος πενιας, οικτου κατεχομενος τον νεανιαν γαμετην τη θυγατρι υπεδεχετο, συν πλουσιοις γαμικοις δωροις. Αλλ' ο Γελων, οτε παλιν απροσδοκητα χρηματα ειχεν, ομοιως ετρεπετο εις υπερμετρας δαπανας, ακοσμως τη γαστρι χαριζομενος. Ουτως ο Γελων μεν αυθις υπο της πενιας επιεζετο, δια την αφροσυνην και την ακοσμιαν. Ο Ευκτημων δε παλιν εδακρυεν, ουκετι τον Γελωνα αλλα τα της θυγατρος δωρα και γαμον και τελος εμανθανεν οτι ουκ εστιν ανθρωπον, της ιδιας ουσιας ου φειδομενον, πιστον οικονομον αλλοτριων χρηματων ειναι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati