Ην ποτε εν τη Λυδια κορη καλη και δεινη εν τω υφαινειν, Αραχνη ονομαζομενη. Η Αραχνη λαμπρως υφαινε και θαυμαστως εποικιλλεν, διοπερ πανταχου ονομαστη ην. Η κορη εθαυμαζετο μεν δια την τεχνην, εμεγαλιζετο δε εν τη καρδια, διοτι τας θεας υβριζετο υπερηφανως γαρ ελεγε και την Αθηναν υπερβαλλειν. Η θεα ουν δεινως ωργιζετο, τη κορη επλησιαζετο γεραια εικαζομενη και ελεγεν· «Καλη μεν ει, ω κορη, και δεινη εν τω υφαινειν, αλλα μη υβριζε τας θεας και εικε τη Αθηνα». Η δε κορη συν μεγαλη υπερηφανια και ολιγωρια απεκρινετο· «Ω μωρα γεραια, δηλονοτι επι τη ηλικια μαινη· τας θεας γαρ σαφως υπερβαλλω και εν τω υφαινειν και εν τφ ποικιλλειν». Η δε Αθηνα «Υφαινε τοινυν δι ολης της ζωης». Επλησσεν ουν την κορην τη ηλακατη και εις αραχνην μετελλασσεν. Η δε αραχνη εκτοτε ουποτε επαυετο ιστον υφαινειν.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati