Το ροδον ολιγοχρονιον εστιν, αλλα θαυμαζεται τη μορφη και τη ευωδια· τοις θεοις και τοις ανθρωποις ποθητον εστιν, και η βασιλεια του ανθηρου κηπου λεγεται. Τοις ροδοις γαρ αι κοραι τας αυλας μεν και τους θαλαμους κοσμεουσιν, στεφανους δε πλεκουσιν, κομας και στολας καλλυνουσιν. Περι του ροδου αι τιθηναι παντοιους μυθους διηγεονταν εν τοις αλλοις καλος εστιν ο μυθος περι της Αφροδιτης και του ερυθρου του ροδου. Αι δε τιθηναι ουτω διηγεονταν· «Εν τοις παλαιοις χρονοις ουκ ερυθρον ην το ροδον, αλλα λευκον. Η δ' Αφροδιτη, η θεα της καλλονης και του ερωτικου ποθου, ετρεχε ποτε δια των αγρων και ροδου ακανθη εκεντριζετο τον ποδισκον, ουτω το ροδον δια το αιματιον της θεας εκ λευκου ερυθρον εγιγνετο». Και εκτοτε το ροδον ιερον της Αφροδιτης εγιγνετο, μετα της μυρτου και του μηλου.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati