Αδριανος, ο των Ρωμαιων αυτοκρατωρ, μαλιστα εθαυμαζε τα Ελληνικα ποιηματα και τους παλαιους ηρωας υπο του Ομηρου εγκωμιαζομενους. Περι του Εκτορος ουτως ελεγεν «Εκτορ, Αρειον αιμα, κατα χθονος ει που ακουεις, χαιρε, και τερπου θυμον τη φιλτατη πατριδι φροντιζων. Ιλιον γαρ, η ση κλεινοτατη πολις, νυν παλιν πλειστους οικητας εχει, ουχ ουτως εσθλους ως συ ησθα, αλλ' ηδη λαμπρους εν τοις πολεμικοις εργοις. Οι Μυρμιδονες, τουναντιον, ουδαμου η εν τω Αιδου εισιν. Συ δε νυν ει εν τω Ηλυσιω πεδιω· προσερχομενος ουν τω Αχιλλει και τω Νεοπτολεμω, λεγε αυτοις πασαν την Θεσσαλιαν υπ' Αινεαδαις ειναι».


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati