Χρυσης, ο ιερευς του Απολλωνος, προσερχεται τω των Αχαιων στρατοπεδω συν δωροις τοις αρχουσι και ικετευει τους βασιλεας ελευθερον αποπεμπειν την θυγατερα. Οι μεν αλλοι των Αχαιων παρακαλουσιν αποδεχεσθαι τα δωρα και ελευθερουν την παρθενον, ο δ' Αγαμεμνων υβριζει τον γεροντα και φοβεραις απειλαις απελαυνει του στρατοπεδου. Ο ιερευς μεν φοβω πειθεται τω βασιλει και απερχεται, επειτα δε ευχεται τον θεον κολαζειν τους Αχαιους. Ο δε Απολλων ακουει των στεναγμων του ιερεως και λοιμον πεμπει τοις Ελλησιν. Τοτε ο θεος καταβαινει εκ του Ολυμπου και καθιζεται εγγυς των νεων και βαλλει τοις θανασιμοις βελεσι πρωτον μεν τους ορεας και τους κυνας, επειτα δε και τους στρατιωτας ηδη δε εν ολω τω στρατοπεδω πυραι ιδρυονται.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati