Οι πρωτοι των ανθρωπων, τα προς τον βιον χρησιμα ου γιγνωσκοντες, επιπονως διηγον ανευ μεν εσθητος ετι οντες, ερημοι δε οικιων, υπερ των δενδρων μεν καθευδειν ηναγκαζοντο, της δε ημερου τροφης παντελως ανεννοητοι ησαν. Επει δε και την συγκομιδην της αγριας τροφης αγνοουντες τους καρπους εις τας ενδειας ουκ εποριζοντο, αναριθμητοι των βροτων απεθνησκον κατα τους χειμωνας δια τε το ψυχος και την ενδειαν της τροφης, πολλοι δε και υπο των αγριων ζωων διεσπαρασσοντο. Κατ' ολιγον δε, απο της πειρας μανθανοντες, εις τε τα σπηλαια κατεφευγαν εν τω χειμωνι, τα αγρια ζωα εξελαυνοντες, και τους καρπους εταμιευοντο. Μετα δε την ανευρεσιν του πυρος και των αλλων προς τον βιον χρησιμων, κατα μικρον και τας τεχνας ευρισκον και ταλλα τον κοινον βιον ωφελουντα.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati