Οι ανθρωποι τας ονομαστος πολεις μεν θαυμαζουσι τω μεγεθει και καλλει και δυναμει η και πληθει οικητων την πατριδα δε παντες ως μητερα φιλουσιν, εαν και μικρα και αδοξος η. Ουκ εστιν ουν ανθρωπος ουτως αμνημων ωστε επιλανθανεσθαι της πατριδος, εν αλλη πολει διατριβων. Οι μεν γαρ ταπεινως πρασσοντες εν ταις αποδημιαις συνεχως την πατριδα ποθουσιν ως μεγιστον των αγαθων οι δε ευδαιμονουντες, εαν και τα αλλα ευ πρασσωσιν, μεγιστην ακαιριαν νομιζουσιν ειναι το ξενιτευειν και μη την πατριδα οικειν. Προσετι εστιν οραν παντας τους ευ εχοντας εν τη αλλοτρια χωρα τοις χρημασιν η ταις τιμαις η τη δοξη η και της ανδρειας επαινω αει εις την πατριδα ως εις τον λιμενα επειγομενους· και ουτω μαλλον σπευδει εκαστος εις την πατριδα, οσον μειζονων επαινων φαινεται αξιος ειναι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati