Πριν πινειν ο Πολυφημος διηρωτα· «Λεγε μοι, ω ξενε· τι σοι Ονομα εστιν;». Ο δε απεκρινετο· «Οι λαοι με Ουτιν καλουσιν». Ο Κυκλωψ μεν ουν το ποτηριον κατεπινε και βαθυ εκοιματο μετα χρονον δε τινα ο Λαερτιαδης, εν τω αντρω μετα των εταιρων κατειργομενος, τον Κυκλωπα μοχλω οξει και διαπυρω εξετυφλου. Ευθυς ο Πολυφημος τω αλγει ηγειρετο και μεγα βοων τον μοχλον εκ του οφθαλμου εξειλκε και τους Κυκλωπας εγγυς εν τοις αντροις οικουντας προς βοηθειαν εκαλει. Οι δε ευθυς παρεγιγνοντο και ηροντο· «Τι ποτε η τις σε ενοχλει, ω Πολυφημε;». Ο δε ενδοθεν απεκρινετο· «Ουτις δολω μεν, ουδε τη βια με κτεινει». Οι δε αμειβομενοι ηγορευον· «Ει ουν ουτις σε βιαζεται, καθευδε ησυχως και ημας καθευδειν εα», και ταυτα λεγοντες απηρχοντο. Αμα ηοι ο Πολυφημος μεν το σπηλαιον ανοιγει, και τα προβατα εξαγων καθ' εν εκαστον ταις χερσι ψηλαφα οπως μη συν τοις οισι και οι ξενοι εξερχωνταν ο δε Οδυσσευς και οι εταιροι εκφευγουσιν υπο ταις γαστρασι των οιων δεομενοι.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati