Ο Λυσανδρος πεμπει προς τον Φαρναβαζον αγγελον κελευοντα εκποδων ποιεισθαι τον Αλκιβιαδην ο δε προστασσει το εργον σφαγευσι τισιν. Εν εκεινω τω χρονω ο Αλκιβιαδης τον βιον διηγεν εν κωμη της Φρυγιας συν εταιρα τινι. Οι δε πεμπομενοι προς αυτον, ου τολμωντες εις τον Αλκιβιαδην εισβαλλειν, ξυλα τη οικια αυτου νυκτωρ περιβαλλουσι και ανακαιουσιν. Τοτε δε ο Αλκιβιαδης, τη φλογι εγειρομενος, τα ιματια και τα στρωματα συναγει και επιρριπτει τω πυρι τη μεν αριστερα χειρι περιελισσει την εαυτου χλαμυδα, τη δε δεξια το ξιφος σπαται και εκπιπτει σως του πυρος. Οι δε βαρβαροι, ορωντες τον Αλκιβιαδην εκ του οικου εξερχομενον, ου τολμωντες συνερχεσθαι αυτω, αναχωρουσι και πορρωθεν ακοντιοις και τοξευμασι βαλλουσιν. Ουτως ουν ο Αλκιβιαδης αποθνησκει και οι βαρβαροι απερχονται. Τοτε η εταιρα τον νεκρον αναιρειται και τοις αυτης χιτωνισκοις αμφιεννυει και κηδευει εν τω του οικου εμπρησμω κατακαιων.


La traduzione è visibile ai soli utenti Registrati